Welke van de onderstaande factoren herken je?

A. Onzekerheid over je eigen kwaliteiten. Veel twijfel over of je iets echt wel kan, waarvan anderen vinden dat je dat goed doet.

B. Vinden dat andere mensen veel beter functioneren dan jij.

C. Het gevoel hebben dat mensen verwachtingen van je hebben waaraan jij moet beantwoorden, ook al wil je eigenlijk zelf iets anders.

D. Je vindt het belangrijk dat mensen, zoals je ouders, trots op je zijn.
Je hebt het gevoel:

a. dat je er niet mag zijn;

b. dat je niet of onvoldoende meetelt;

c. dat je niet gehoord wordt;

d. dat je de dingen niet kan doen zoals jij dat zelf graag wilt doen;

e. dat misschien zelfs de wereld beter af zou zijn zonder jou.

E. Je gedachten en gedragingen houden je de hele dag door bezig.

F. Om je angst onder controle te houden heb je obsessief gedrag ontwikkeld, zoals het niet kunnen ophouden met iets doen of juist niet kunnen beginnen met iets.

G. Om je angst onder controle te houden heb je rituelen ontwikkeld, alles op bepaalde manieren doen.

H. Eigenlijk zou je het anders willen, maar je ervaart dat het niet lukt.

Als je een aantal van deze factoren herkent, realiseer je dan dat je in een proces zit dat meestal, als je geen professionele hulp vraagt, in de negatieve zin verder groeit.

Hoewel jij jezelf misschien niet erg waardig vindt, zullen anderen je zeker elke moeite, inspanning en kosten waard vinden, om je weer kwaliteit in het leven te geven. Als je er snel bij bent, kun je er met relatief weinig inspanning van afkomen. Besef dat je statistisch misschien nog wel dertig, veertig, vijftig, zestig of zeventig jaar voor je hebt. En dat je recht hebt dat leven in vrijheid en met kwaliteit te vullen.

Je hoeft niet te boeten voor iets wat je zomaar overkomt.
Je hoeft niet in je eentje de last te dragen van iets waar jijzelf niets aan kunt doen.

Je bent wel verantwoordelijk voor wat je met de rest van je leven doet:

- of je toestaat als een "onwaardige", zoals je jezelf nu misschien ervaart, de rest van je leven te slijten, of je leven te vergooien,

- of dat je straks veel voor anderen kunt betekenen.

Wat nu?

Je kunt het beste geholpen worden als de mensen uit je directe omgeving weten wat jouw probleem is.

• Neem je omgeving zoals je ouders, partners of kinderen absoluut serieus. De kans is groot dat zij allang in de gaten hebben wat er met je aan de hand is, en dat ze zich al veel langer dan je denkt, zorgen om je maken.
• Ga uit van veroorzakers van het probleem; niet van schuldigen. Noch jij, noch anderen zijn schuldig aan de stoornis. Het overkomt je zomaar. Er werd aan alle voorwaarden voldaan om het te laten ontstaan.
• Besef dat als je ongewilde gedrag weer toeslaat, dat dit meestal een reactie is op iets vergelijkbaars uit het verleden. Vaak weten we niet meer wat dit was. Er kan zomaar een onveilig gevoel ontstaan; een spanning of druk, benauwdheid of bevriezing. Je beleeft hier misschien machteloosheid, schaamte of schuldigheid aan. Objectief en wetenschappelijk gezien is dit ten onrechte. Er is een mechanisme in je dat binnen het kader van je angst vastgelopen is. Daar kun jij niets aan doen. Dat kan jij niet zomaar verhelpen en daar ben je ook niet verantwoordelijk voor.
• Zoek naar een therapeut die veel ervaring heeft met de behandeling van je problemen. Zorg ervoor dat je bij groepspraktijken de garantie krijgt dat je door een specialist behandeld wordt.
• Laat die therapeut uitleggen hoe de behandeling is en welke vooruitzichten zij of hij je kan bieden.
• Ga niet alleen op woorden af, maar spreek een beperkt aantal sessies af als kennismaking met de therapievorm.
• Vraag of je het behandelplan ter inzage krijgt en met je ouders of partner mag doornemen.
• Laat je uitleggen waar de therapie zich op richt: gaat het alleen om gedragsveranderingen, veranderingen in het denken en beleven, of alleen het oplossen van de veroorzakers, of gaat het om een groter geheel.
• Let op hoe de therapeut reageert als je vraagt of je misschien in het begin iemand mee mag brengen, die bij de sessies aanwezig mag zijn. Bijvoorbeeld een van je ouders, je partner of een intieme vriend of vriendin. Het gaat om jouw veiligheid, niet om de criteria en procedures van de therapeut of de instelling.
• Als jij je niet veilig voelt bij een therapeut kan dit de effectiviteit van de behandeling verkleinen.
• Laat je niet dwingen tot het volgen van een therapie als je je daar niet veilig bij voelt, tenzij je situatie levensbedreigend is en je geen andere keus hebt op korte termijn ergens anders behandeld te worden.
• Als jouw toestand dat toestaat, vergelijk dan meer mogelijkheden met elkaar. Je geeft je grootste bezit uit handen: je integriteit, privacy, veiligheid en vertrouwen. Zorg dat dit in goede handen komt.
• Medicatie alleen, hoe effectief deze ook zou zijn, werkt niet oplossend. Het onderdrukt de spanningen of stimuleert positieve belevingen, maar de problematiek achter de angst blijft onveranderd. Bij medicatie hoort altijd psychosociale therapie.
• Ga niet blindelings af op namen, functies en titels. Maar onderzoek het aanbod van de behandelaar.
• Wees kritisch ten aanzien van wonderbaarlijke beloften of zogenaamd kortdurende therapieën.
• Vraag naar de mogelijkheden van nazorg, aansluitend op de behandeling. Vaak ontstaat na de behandeling een nieuw probleem. Het lijkt erop dat de cliënt genezen is. Meestal woekert er onderhuids nog zoveel door dat terugval meer regel dan uitzondering is. Een nazorgtraject krijgt pas enig effect als het tenminste een jaar doorloopt na het beëindigen van je behandeling.
• Vraag naar de criteria van genezing die de behandelaar hanteert. Wanneer vindt hij / zij dat je genezen bent.

Ind de huiselijke sfeer

• Besef dat je medebewoners thuis zich net zo machteloos voelen als jij, ten aanzien van jouw probleem. Begrijp ook dat zij daardoor wel eens ontactisch kunnen reageren.
• Het kan ook zijn dat je medebewoners jouw probleem helemaal niet snappen en vinden dat je maar gewoon moet doen. Bedenk dat zij dan iets niet snappen, dat dit dus niet aan jou ligt.

WAT heeft Stichting IMET jou te bieden?

• Behandeling op vele plaatsen in Nederland;
• Je wordt behandeld door mensen die weten wat een angststoornis is;
• Via het kennismakingstraject kun je in de praktijk ervaren of je je veilig bij onze behandelmethode voelt, en of je vertrouwen hebt in mogelijke resultaten;
• Stimulering van grote betrokkenheid van je ouders of eventuele partner, uiteraard onder strikte geheimhouding van wat jij in vertrouwen aan je trainers vertelt;
• Op maat gemaakt individueel behandeltraject waardoor terugval praktisch uitgesloten wordt;
• Behandeling impliceert tevens training in sociale en communicatieve vaardigheden;
• Behandeling van de klacht op drie gebieden integraal: veroorzakers, instandhouders en gedrag;
• Continuering van je bestaande sociaal-maatschappelijke leefpatroon;
• Behandelmomenten mogelijk buiten je school-, studie- en werktijden;
• Veiligheid; je omgeving hoeft niets te merken van een probleem en een behandeling;
• Identiteits- en persoonlijkheidstraining;
• Begeleiding van je ouders, eventuele partner of andere gezinsleden.